Rave

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Valerie Solanas's rarely published, legendary play, Up Your Ass, explodes social and sexual mores and the hypocritical, patriarchal culture that produces them through her signature irreverence and wit, incisiveness and camp.

The play, whose full title is Up Your Ass Or From the Cradle to the Boat Or The Big Suck Or Up from the Slime, marches out a cast of screwy stereotypes: the unknowing john, the frothy career girl, the boring male narcissist, two catty drag queens, the sex-depraved housewife, and a pair of racialized pickup artists, among others. At the center is protagonist Bongi Perez—a thinly veiled Solanas—a sardonic, gender-bending hustler who escorts us through the back alleys of her street life. The fictionalized predecessor to SCUM Manifesto, the play shares the same grand, subversive, implicative language, equally spitting and winking, embracing the margins, the scum, and selling a trick along the way.

Valerie Solanas (1936-1988) is an American radical feminist intellectual, known for her SCUM Manifesto—a pamphlet with which she declares the power of women and imagines a political future through the margin—, and for having tried to assassinate Andy Warhol.

Edited by Leah Whitman-Salkin.
With a contribution by Paul B. Preciado.
Graphic design: Roxanne Maillet.

A dirty cult-classic put out in a small batch by an underground publisher (Rudos and Rubes) in 2015, Johnny Would You Love Me If My Dick Were Bigger recounts the life of an artist and "old school homosexual" who bears a big resemblance to author Brontez Purnell.

Our hero doesn't trust the new breed of fags taking over San Francisco, though. They wear bicycle helmets, seat belts, and condoms. Meanwhile, he sabotages his relationships, hallucinating affection while cruising in late night parks, bath-houses, and other nooks and crannies of a newly-conservative, ruined city.

Furiously original, vital, and messy, this funny "non-memoir" uncovers a revelatory truth for the age: there are things far scarier than HIV.

Rebecca Rowland is one of the sharpest writers that I know. This little book combines elements of life in the publishing industry, #MeToo, and a literal boogeyman. It’s long been my desire to do more “social horror.” And Shagging the Boss is the stick I use to measure other submissions in that vein. (Back Cover Text) “Lesson number one: don’t get attached to anyone. Being a cannibal is the only way to truly succeed in this business.” He placed one hand on the door handle, then thought a moment and smiled to himself. “The problem is, once you take a bite, it will never be enough.” After a fortuitous encounter at a local book convention, a liberal arts graduate accepts a position at a flashy publishing company under the tutelage of its charismatic owner only to learn that the press is led, and fed, by a literal boogeyman.

“Rowland tells an exceptionally tight and fast-paced tale about a unique legendary creature stalking the modern publishing industry” — Michael Arnzen, Bram Stoker Award-winning author of Licker and 100 Jolts

“Rowland’s tale is a transgressive mindf*ck that will leave you irreparably unnerved” — L. Stephenson, author of The Goners

“Rowland has a narrative mastery that makes you feel as if a good friend is pulling you in close to tell you some special secret…You’ll be left shook” —Tim Murr, Stranger With Friction