Rave

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Mammoth’s protagonist is a disenchanted young lesbian. She’s inexperienced, irritated by life, eager to gestate, and determined to strip everything else down to essentials. She seduces men at random, swaps her urban habitat for an isolated farmhouse, befriends a shepherd, nurses lambs, battles stray cats, waits tables, cleans house, and dabbles in sex work – all in pursuit of life in the raw.  This small bomb of a novel, not remotely pastoral, builds to a howling crescendo of social despair, leaving us at the mercy of Eva Baltasar’s wild voice.

Translated by Julia Sanches.

The Seers follows the first weeks of a homeless Eritrean refugee in London. Set around a foster home in Kilburn and in the squares of Bloomsbury, where its protagonist Hannah sleeps, the novel grapples with how agency is given to the sexual lives of refugees, insisting that the erotic and intimate side of life is as much a part of someone’s story as ‘land and nations’ are.

Hannah arrives in London with her mother’s diary, containing a disturbing sexual story taking place in Keren, Eritrea, where the Allies defeated the Italians in the Second World War. In a gripping, continuous paragraph, The Seers moves between the present day and the past to explore intergenerational histories and colonial trauma alongside the psychological and erotic lives of its characters as their identities are shaped, but refused to be suppressed, by the bureaucratic processes of the UK asylum system. 

Sulaiman Addonia is an Eritrean-Ethiopian-British novelist. He spent his early life in a refugee camp in Sudan, and his early teens in Jeddah, Saudi Arabia. He arrived in London as an underage unaccompanied refugee without a word of English and went on to earn an MA in Development Studies from SOAS and a BSc in Economics from UCL. His first novel, The Consequences of Love (Chatto & Windus, 2008), was shortlisted for the Commonwealth Writers’ Prize and was translated into more than 20 languages. His second novel, Silence is My Mother Tongue (Indigo Press, 2019; Graywolf, 2020), was a Finalist for the Lambda Literary Awards 2021, the Firecracker (CLMP) Awards, the inaugural African Literary Award from The Museum of the African Diaspora (MoAD) in San Francisco, and longlisted for the 2019 Orwell Prize for Fiction. Addonia’s essays appear in LitHub, Granta, Freeman’s, The New York Times, De Standaard and Passa Porta. He is a contributor to Tales of Two Planets (Penguin, 2020) and Addis Ababa Noir (Akashic Books, 2020). 

Drawn from Lou Sullivan’s meticulously kept journals, this landmark book records the life of arguably the first publicly gay trans man to medically transition.

We Both Laughed In Pleasure: The Selected Diaries of Lou Sullivan narrates the inner life of a gay trans man moving through the shifting social, political, and medical mores of the second half of the 20th century. Sullivan kept comprehensive journals from age eleven until his AIDS-related death at thirty-nine. Sensual, lascivious, challenging, quotidian and poetic, the diaries complicate and disrupt normative trans narratives. Entries from twenty-four diaries reveal Sullivan’s self-articulation and the complexity of a fascinating and courageous figure.

Edited by: Ellis Martin and Zach Ozma
Introduction by: Susan Stryker

A synthesis of dreamwork and bookwork, combining collaboration with dream-vision report, creative writing, and AI—a “Media Archaeology of Dreams.” Its central character is the author’s voice in this process through ekphrasis. What/where is the separation between the ekphrastic object, the dream, and its description?

D’eux, il ne reste que les mots de celle qui a croisé leur route. Le crissement de pneus qui sifflent avant un malheur qui tarde à se produire. Sanctification plus que célébration, Oraison funèbre pour Zelda1990 est une tentative de communication au-delà de la matière physique de l’énonciation, un dialogue interne qui convoque « par moment le frère, par moment l’ami parti », toujours la ruine, la consommation de la séparation avec le tout. À travers quatre parties qui font écho à la structure des éloges funèbres de la Grèce antique, Romane Constant réouvre la poésie des plaies larges et profondes que les vers lapidaires d’Hélène Bessette – sur qui l’autrice mène un travail de recherche – ont laissé dans l’histoire moderne de la littérature, et signe un texte bouleversant sur la difficulté des choses qui ne (se) passent pas, la force de celles que l’on voit suspendues par le cou au bord d’une paix impossible à trouver. Oraison funèbre pour Zelda1990 est une douleur croissante, avec écoulement et rougeur.

Romane Constant vit et travaille à Paris. Elle explore à travers différents supports les questions relationnelles, d’intimité, du corps et du genre. Attachée aux Ardennes où elle a grandi, elle s’intéresse également à l’héritage de la classe ouvrière et aux traumatismes intergénérationnels.