Rave

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Coming back to the body is rarely tranquil. Often it is turbulent, interrupting dominant narratives and entrenched meanings. It is the upset of being alive, and awake to it.

The fourteen texts in this new issue do not shy away from that turbulence. There is joy and there is pleasure, there is shame, pain, and liberation... Each text addresses this dense experience from a singular perspective, yet together they explore what emerges and becomes possible when sense-making and making sense(s) are re-anchored in the sensing practices of the body.

With texts by Valérie Hug, Marco Antonini, cassiane c. pfund, Elodie Olson-Coons, Ines Marita Schärer, Bernadette Kolonko, Jo Bahdo, Lotta Beckers, Melanie Jame Wolf, Samuel Brzeski, Madeleine Kaye, Nora Longatti, Rosanna Puyol Boralevi, Larissa Clement-Belhacel

editorial team: Delphine Chapuis Schmitz, Nicole Bachmann, Robert Steinberger, and Shelby Lee Stuart as invited editor

Working at the nexus of performance, art writing, and fiction, Tyler Coburn creates monologues that explore how the “I” is marked in speech. His myriad topics—alternate history, legal personhood, digital labor, and resonant frequency, to name a few—defy straightforward modes of presentation, often insisting on site-specificity and social intimacy at the expense of conventional documentation. 

Some Monologues collects, for the first time, the scripts of Coburn’s work from the past fifteen years, many of which have not previously been published. Accompanying them are texts by eleven artists, writers, curators, and scholars who experienced these performances firsthand, collaborated in their making, conversed with the artist about them, or share an interest in the subjects they engage. Written in theoretical, poetic, and autobiographical registers, these contributions offer new perspectives on the monologue as an expansive and relational form.

Introduction by Elvia Wilk. Contributions by Yu Araki, A.E. Benenson, Mashinka Firunts Hakopian, Sven Lütticken, Kameelah Janan Rasheed, Spyros Papapetros, Camille Richert, Théo Robine-Langlois, Ian Wallace, and Michelle Wun Ting Wong.

Tyler’s scripts refuse to fix an authorial voice; instead, they make the conditions of authorship itself their subject. Blurring the boundaries between fiction and document, the human and the bureaucratic, the self and its doubles, his work thinks through systems from the inside, often using language as both architecture and trap. In their precision and porousness, I recognize a shared pursuit: how to locate agency within constraint, and how to turn the administrative or the technological into a site of intimacy. — Jill Magid

In Tyler Coburn’s Some Monologues, a binary that remains constitutive for the ideological continuity of modern life, in all its colonial and capital forms, is undone: digital vs. physical. In troubling that chasm, Coburn plays out the repercussions of these ideologies of anthropomorphic naturalism, guiding us through their resonances, doubles, codings, and relays. But he also renders himself as the relay of these transferences, in the process expanding art’s premodern calling: to exist as an invocation. Reification suddenly appears as what is situated between embodiment and disembodiment, with both potentially destabilized. Some Monologues, the book, is this destabilization’s ideal format: as much documentation, an echo, of Coburn’s works through their scripts, as it is an instruction manual for denaturalizing our sense/s. — Kerstin Stakemeier

Tyler Coburn is an artist, writer, and professor based in New York. He received a 2024 Andy Warhol Foundation Arts Writers Grant, and his writing has appeared in ArtReview, BOMB, C Magazine, Dis, e-flux journal, frieze, LEAP, Metropolis M, Mousse, and Rhizome. Coburn is the author of four books: I’m that angel (self-published, 2012), Robots Building Robots (CCA Glasgow, 2013), Richard Roe (Sternberg, 2019), and Solitary (Sternberg and Art Sonje Center, 2022). He has presented artwork at such venues as Centre Pompidou, Paris; Bergen Kunsthall; Hayward Gallery, London; Para Site, Hong Kong; and Kunstverein Munich. 

A “witty, often-chilling, compulsively readable” (Vogue) horror debut following a woman who seeks refuge at an all-trans girl commune only to discover that demons haunt her fellow comrades—and she’s their next prey!

Herculine’s narrator has demons. Sure, her life includes several hallmarks of the typical trans girl sob story—conversion therapy, a string of shitty low-paying jobs, and even shittier exes—but she also regularly debates sleep paralysis demons that turn to mist soon after she wakes and carries vials of holy oil in her purse. Nothing, though, prepares her for the new malevolent force stalking her through the streets of New York City, more powerful than any she’s ever encountered. Desperate to escape this ancient evil, she flees to rural Indiana, where her ex-girlfriend started an all-trans girl commune in the middle of the woods.

The secluded camp, named after 19th-century intersex memoirist Herculine Barbin, is a scrappy operation, but the shared sense of community among the girls is a welcome balm to the narrator’s growing isolation and paranoia. Still, something isn’t quite right at Herculine. Girls stop talking as soon as she enters the room, everyone seems to share a common secret, and the books lining the walls of the library harbor strange cryptograms. Soon what once looked like an escape becomes a trap all its own. 

While trying to untangle the commune’s many mysteries, the narrator contends with disemboweled pigs, cultlike psychosexual rituals, and the horrors of communal breakfast. And before long, she discovers that her demons have followed her. And this time, they won’t be letting her go.