STW, your favourite station!

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Ladies wear the blue is a collection of watercolour drawings by the hand of Melissa Mabesoone and Oshin Albrecht. The blue watercolours portray women from different moments in time. The adjacent texts describe these women's existence, roles, desires or ideosyncrasies deriving from the 'blue' in their lives. From the first female police officers and Alices all around, to Courtney Love's blue baby dolls and the girl with the blue tattoo Olive Oatman, this publication is an ode to women venturing into the world, and a way to continue telling their herstories.

For this collection of poems and prose, Leslie Scalapino has gathered four sequences into what she calls an “aeolotropic series.” The poems reflect each other like crystals and change like highly polished glass illuminated by a shifting light. They follow the mind from thought and observation to afterthought, reflection, and obsession.

Leslie Scalapino (1947-2010) is the author of thirty books of poetry, prose, inter-genre fiction, plays, and essays, including numerous collaborations with artists, writers, and dancers. Her long poem way (North Point Press, 1988) won the Poetry Center Award, the Lawrence Lipton Prize, and the American Book Award from the Before Columbus Foundation. Scalapino taught at the Naropa Institute, Bard College, Mills College, and UC San Diego. She was the editor and founder of O Books.

Mucus in My Pineal Gland is the debut collection of New York-based artist and writer Juliana Huxtable (born 1987). Gathering poems, performance scripts and essays, this startling volume expands Huxtable's critique of gender, sexuality, politics, whiteness and history while establishing her as a singular poetic voice.

Juliana Huxtable is a New York City-based writer, performer, and artist. Her work has been featured in numerous publications, including Artforum, Candy, Tropical Cream, and Mousse. She was included in the 2015 New Museum Triennial, curated by Ryan Trecartin and Lauren Cornell.

Picture a pencil curved, implausibly, parabolically. An implement bending back on itself (core straining) so as to be drawing the surest line, even as its eraser-end is simultaneously rubbing that graphite out. What remains almost never was: mark as memorial to foreclosure. Examined from a certain angle, the un-line flickers in and out of thereness. On registration, it lives, it goes forth. Sub rosa, it knows never to clear its throat. It has learnt to calibrate its signature; it can evade infra-red. Propelling itself through the narrowest channels, it proceeds with resolve, flayingly. Mattar’s And most of all I would miss the shadows of the tree’s own leaves cast upon its trunk by the orange streetlight in the sweet blue darks of spring is taut as writing can be. The tone she makes sound is singular and desperately (gloriously) intent.
- Sarah Hayden

Piercing and lucid in its exposition of atmospheric violence and total erasure, Mira Mattar gets to the grain of how the languages of selfhood, mediated but also inhibited by the force of the ‘un-universal’, become complicit in forming the sovereign imperative to self-determination, ‘oh arrogant ambition / to transform / you & keep myself / plumed’, through the reproduction of a ‘contested field / of meaning’, one both marked by the lure and ruse of psychic stability as the real fantasy of occupation, and immanent to concrete, unknown modes of personal resistance and collective recovery thread like a ‘rope / in a knot in a line / of knots’, an inherited ‘excess of memory / mostly portal.’ Mattar carefully gleans in its undecidability, given over to moments of precarious decision without ties or duplicity.
- James Goodwin