STW, your favourite station!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Ladies wear the blue is a collection of watercolour drawings by the hand of Melissa Mabesoone and Oshin Albrecht. The blue watercolours portray women from different moments in time. The adjacent texts describe these women's existence, roles, desires or ideosyncrasies deriving from the 'blue' in their lives. From the first female police officers and Alices all around, to Courtney Love's blue baby dolls and the girl with the blue tattoo Olive Oatman, this publication is an ode to women venturing into the world, and a way to continue telling their herstories.

Afghan poet Nadia Anjuman (1980-2005) drew on the lineage of Persian and Sufi writing and her life under Taliban rule, attending to love, oppression, myth, and devotion through lyrics that both embrace and resist tradition. Anjuman grew up in the Herat, Afghanistan, a city known for centuries for its poetry. While the Taliban was in power, Anjuman met with other women in what appeared to be a needlepoint school, one of the few sanctioned pastimes for women, to secretly discuss literature and poetry. After the fall of the Taliban, Anjuman was finally able to attend university. She wrote and published a celebrated volume of poetry and was set to publish another before her early death due to domestic violence. Selections from both of Anjuman’s collections are presented here for the first time in English.

An incisive poetic sequence that tracks the relationship between migration and complex traumas in this unsparing critique of the unjust conditions that brought us the global pandemic.

Ante body is a poetics of [un]rest. A project that started as an exploration of how the psychological impacts of migration and complex traumas manifest as autoimmune disease and grew into a critique of the ongoing unjust conditions that brought on the global pandemic. Continuing her use of the invented poetic form, the Arabic, and integrating Fred Moten's concept of "the ANTE," Helal creates an elliptical reading experience in which content and form interrogate the inner workings of patriarchy, capitalism, nationalism, and globalism.

Marwa Helal is the author of Ante body (Nightboat Books, 2022), Invasive species (Nightboat Books, 2019) and the chapbook I AM MADE TO LEAVE I AM MADE TO RETURN (No, Dear, 2017).

Dictee is the best-known work of the multidisciplinary Korean American artist Theresa Hak Kyung Cha. This restored edition features the original cover and high-quality reproductions of the interior layout as Cha intended them. Produced in partnership with the Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive, this version of Dictee faithfully renders the book as an art object in its authentic form.

A formative text of modern Asian American literature, Dictee is a dynamic autobiography that tells the story of several women: the Korean revolutionary Yu Guan Soon, Joan of Arc, Demeter and Persephone, Cha's mother Hyung Soon Huo (a Korean born in Manchuria to first-generation Korean exiles),and Cha herself. Cha's work manifests in nine parts structured around the Greek Muses. Deploying a variety of texts, documents, images, and forms of address and inquiry, Cha links these women's stories to explore the trauma of dislocation and the fragmentation of memory it causes. The result is an enduringly powerful, beautiful, unparalleled work.