Nasleep

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Cattle prods confused for northern lights, peyote desert music in the car radio, the Brady Bunch remixed to falsettos driving off into the sunset kind of coded and depleted of love for the mountains. "10 Wyomings" reaches out into the recess of a cultural imagination, memoir-eque in a place and digging around in the cross over between what's been placed in the head and the experience of being out on the range balancing that time to the importance of a place just being there and drop some good poems in the bucket.

Chris Mann is an Australian-American composer, poet and performer specializing in compositional linguistics. Mann studied Chinese and linguistics at the University of Melbourne, and his interest in language, systems, and philosophy is evident in his work. Mann founded the New Music Centre in 1972 and taught at the State College of Victoria in the mid-1970s. Mann moved to New York in the 1980s and was an associate of American composers John Cage and Kenneth Gaburo. Mann has recorded with the ensemble Machine For Making Sense with Amanda Stewart and others, Chris Mann and the Impediments, and Chris Mann and The Use. Mann currently teaches in the Media Studies Graduate program at The New School.

L’Île-de-France a été engloutie. Submergée par de l’eau liquide. C’est à peu près tout ce que l’on sait. Crue est un long poème construit sur un rythme ternaire, une suite de tercets libres entrecoupés de symboles typographiques étranges dont la signification exacte semble avoir été perdue dans l’inondation. Il y a dans le va-et-vient soutenu du texte comme dans celui de la mer, ses gestes répétés, toujours successifs, quelque chose de l’automation ; l’acceptation sans révolte d’une nouvelle nature sous-marine hybride, plus uniquement humaine, à la langue noyée, gorgée de néologismes, méthodique, néanmoins sentimentale. Car ici la cruauté sinistre de la nature fait écho aux émotions du narrateur. Le paysage-état d’âme est désolé, apocalyptique mais comme résigné, nu. Crue sonde les abysses de la civilisation et des comportements humains. Peut-être un des textes les plus personnels de Théo Robine-Langlois.

Writing on the fragmentation of chronic illness, why ‘full access’ isn’t something arts venues should aim for, the complexities of receiving gender-affirming care while living with chronic illness, the realities of constantly having to ration your energy, an interview with musical artist Dead Gowns, abortion access and bodily autonomy, poetry, artwork, book recommendations, and much more.

Essays, features, poetry, art, interviews & more from Vida Adamczewski, A/Bel Andrade, Amy Berkowitz, Khairani Barokka, Jax Bulstrode, Sarah Courville, Jen Deerinwater , Amy Dickinson, Mizy Judah Clifton, Alton Melvar M Dapanas, Dead Gowns, Sergey Isakov, Theo LeGro, Elias Lowe, Cathleen Luo, Jameisha Prescod, Olivia Spring, Leigh Sugar, Oriele Steiner, Emerson Whitney, Chantal Wnuk, Caroline Wolff, and Emma Yearwood

SICK is an independent, thoughtful magazine exploring illness and disability, founded & edited by Olivia Spring and designed by Kaiya Waerea. Founded in Norwich, UK in 2019, we are currently based in Maine, USA and London, UK. We typically publish one issue per year.