EN

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Un fabuleux recueil – le premier publié en français – de poèmes et récits de l'autrice argentine Cecilia Pavón, préfacé par Chris Kraus (écrivaine dont Pavón a par ailleurs traduit des livres en espagnol).

« Cette traduction n'aurait pu voir le jour si je n'avais pas développé pendant quelques temps une obsession quasi malsaine pour l'Argentine. Cherchant à Buenos Aires les traces de lieux proches de Shanaynay que j'avais co-dirigé à Paris, je découvris au hasard sur internet l'existence d'un espace nommé Belleza y Felicidad et dirigé par Fernanda Laguna et Cecilia Pavón. Bien avant l'émergence de l'artist-run space en Europe, les deux femmes créèrent un lieu associant art et littérature. Lors d'un voyage à Buenos Aires, j'eus l'opportunité de rencontrer Cecilia Pavón qui lors d'une conversation sur l'écriture et la poésie, me proposa de traduire Licorice Candies en français. Sa poésie fut autant révélatrice qu'émancipatrice, à la fois par sa singularité et sa simplicité. Elle écrit ce qu'elle voit et ce qu'elle vit. Elle parle de certains quartiers de Buenos Aires, de ses amis, d'elle, d'un vélo qu'elle a perdu, de Timo. Il me semble qu'elle écrit comme elle parle d'amour, d'erreurs et de sexe ». Marion Vasseur Raluy, traductrice

The first collection of texts published in French by the Argentinian artist and poet.

Preface by Chris Kraus.

Translated from the English and Spanish by Marion Vasseur Raluy, Rosanna Puyol Boralevi and Mona Varichon.

In The Hundreds Lauren Berlant and Kathleen Stewart speculate on writing, affect, politics, and attention to processes of world-making.

The experiment of the one hundred word constraint, each piece is one hundred or multiples of one hundred words long, amplifies the resonance of things that are happening in atmospheres, rhythms of encounter, and scenes that shift the social and conceptual ground.

What's an encounter with anything once it's seen as an incitement to composition? What's a concept or a theory if they're no longer seen as a truth effect, but a training in absorption, attention, and framing? 

The Hundreds includes four indexes in which Andrew Causey, Susan Lepselter, Fred Moten, and Stephen Muecke each respond with their own compositional, conceptual, and formal staging of the worlds of the book.

Dub: Finding Ceremony takes inspiration from theorist Sylvia Wynter, dub poetry, and ocean life to offer a catalog of possible methods for remembering, healing, listening, and living otherwise.

"In DUB Alexis Pauline Gumbs continues with the third book in her poetry series, the first two books being Spill, inspired by Hortense Spillers, and M Archive, inspired by Jacqui Alexander. Whereas Spill deals with the contemporary afterlives of slavery and M Archive describes the post-dated evidence of our imminent apocalypse, DUB destroys Gumbs' own origin story, as she questions the assumptions and histories she has held onto most of her life. This text, through engagement with Sylvia Wynter's rigor, reinvents language outside of personal histories.

DUB is organized into topical sections, where spacious prose poems animate the voice of an underwater chorus in ceremonies that flow into one another. Beginning a daily writing practice, Gumbs wrote DUB based on moments of emphasis in Sylvia Wynter's essays (and one interview over several decades).

This book is influenced by the promiscuity and prolificity of dub music, the confrontational home-grown intimacy of dub poetry, and the descendants of this work. Dub uses the impact of repetition and the incantatory power of the spoken broken word. Gumbs uses dub to emphasize that Sylvia Wynter learned every colonial language and came to the conclusion that the ways of thinking that made colonialism and slavery imaginable were constructed over time and heretical to the ways of thinking that came before them; and so it must be possible to construct ways to understand life and place differently now as well.

Gumbs goes back to the origin stories that precede her and turns the blood into paint, emphasizing that "then" is also "now" through the broken and intense voices of ancestors. Inspired by Wynter's heretical poetic action against our deepest beliefs, DUB is an artifact and tool for breath retraining and interspecies ancestral listening.

Throughout the text, listening includes speakers who have never been considered human: whales and algae. Gumbs is attentive to kindred beyond taxonomy, questioning kinship loyalty, and suggests that our perceived survival needs are responses to a story we made up and told ourselves was written by our genes, a story that can be changed. This book will be of interest to scholars of African-American studies, diaspora studies, feminism, queer theory, English, creative writing and poetry"

Throughout this book-length poem, Simone White considers the dynamics of contemporary black feminist life, attesting to the narrative complexities of writing and living as a black woman and artist.

In Or, on being the other woman, Simone White considers the dynamics of contemporary black feminist life. Throughout this book-length poem, White writes through a hybrid of poetry, essay, personal narrative, and critical theory, attesting to the narrative complexities of writing and living as a black woman and artist. She considers black social life—from art and motherhood to trap music and love—as unspeakably troubling and reflects on the degree to which it strands and punishes black women. She also explores what constitutes sexual freedom and the rewards and dangers that come with it. White meditates on trap music and the ways artists such as Future and Meek Mill and the sonic waves of the drum machine convey desire and the black experience. Charting the pressures of ordinary black womanhood, White pushes the limits of language, showing how those limits can be the basis for new modes of expression.