EN

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Woven from poems, prose, photographs, and drawings, Don Mee Choi's DMZ Colony is a tour de force of personal and political reckoning set over eight acts. Evincing the power of translation as a poetic device to navigate historical and linguistic borders, it explores Edward Said's notion of "the intertwined and overlapping histories" in regards to South Korea and the United States through innovative deployments of voice, story, and poetics. Like its sister book, Hardly War, it holds history accountable, its very presence a resistance to empire and a hope in humankind.

Hardly War, first published in the USA in 2016 and finally published in the UK in 2025, splices the personal and political to dizzying effect in a poetry fluid with forms and genres including reportage, memoir, opera libretto, archival photos and drawings. Using artefacts from Choi’s father, a professional documentary photographer during the Korean and Vietnam wars, she explores her paternal relationship and heritage. Here poetry and geopolitics are inseparable twin sisters, conjoined to the belly of a warring empire.

Choi’s KOR-US Trilogy (Hardly War and the subsequent DMZ Colony and Mirror Nation) brings us a new poetic language to learn. Suggestive and subtle in its connections and allusions, there is an exhilarating freedom in its playful form, all while looking straight at the brutality of colonialism and dictatorship.

Drawing on the history of “romance” as the troubadours knew it and the titular flower’s ancient allegories for sexuality and mystery, Reines plunges into feminine archetypes to explore masculine pain: “I have always liked helpless / & terrible men because they break my mind.” In these poems, inherited ideologies of gender performance are replaced with bold vulnerability: paradoxes of power and surrender transmute the speaker’s understanding of suffering, desire, and the soul.

The voice in The Rose is wry and bare, approaching the connection between erotic love and spirituality with humor. Investigating war, maternity, violent sensuality, and the role of language in magical acts, Reines is unafraid to uncover the “secret / & terrible shovelings / Of love,” and the result is a bloody and pulsing, sexy and unabashed bloom.

An audacious account of what happens when forgetting becomes a way of writing and writing becomes a way of forgetting.  

In Slips of the Mind, poet and critic Jennifer Soong turns away from forgetting’s long-standing associations with suppression, privation, and error to argue that the absence or failure of memory has often functioned as a generative creative principle. Exploring forgetting not as the mere rejection of a literary past or a form of negative poetics, Soong puts to the test its very aesthetic meaning. What new structures, forms of desires, styles, and long and short feelings do lapses in time allow? What is oblivion’s relationship to composition? And how does the twentieth-century poet come to figure as the quintessential embodiment of such questions? 

Soong uncovers forgetting’s influence on Gertrude Stein, Lyn Hejinian, Tan Lin, Harryette Mullen, Lissa Wolsak, and New York School poets John Ashbery, James Schuyler, Bernadette Mayer, and Ted Berrigan, among others. She reveals that forgetting’s shapeshifting produces differences in poetic genre, interest, and degrees of intentionality—and that such malleability is part of forgetting’s nature. Most provocatively, Soong shows how losing track of things, leaving them behind, or finding them already gone resists overdetermination and causality in the name of surprise, as poets leverage forgetting in order to replace identity with style. Slips of the Mind is the kind of literary criticism that will reward all readers of modern and contemporary poetry.