Post-Comics. Beyond Comics,Illustration and the Graphic Novel

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Excerpts from Caren Beilin’s 2019 essay/memoir about reproductive health and the IUD, gendered illness, medical gaslighting, and activism in the chronic illness community.

“The moon is hollow. The moon is hollow says a certain contingent of people, because of aliens (and, also, the moon has experienced bangs on its surface that have apparently made it ring just like a bell).
These people are conspiracy theorists. Paranoid, conclusive, certain. Too certain. They connect the dots with their eager, enormous chalk. They want something to be true. They want, I think, something new to be true, and they are taken (as I am) with the moon being like a bell, two phonemes, moon, bell, beautiful and struck across each other’s false armor, mutable and beautiful.
The moon is a bell, as the theorist Georges Bataille, in 1931, said, ‘The sun is an anus.’ He was arguing about the beauty – the absolute energy – of the copula.

‘The verb to be is the vehicle of amorous frenzy,’ he wrote, the year that Benjamin unpacked his library, alone. The moon is a bell, and I believe this absolutely, sure. The IUD is the RA. The sexual force of the verb, is, to be, of my verbacious being, will knock any noun into the moon and beyond. Everything is a parody, can be anything. The moon is hollow and made of muleskin. The moon is hollow, insofar as it is coated with the agglutinate, the shining coat, of a limit. I cannot go into the moon with my eyesight. I can’t enter my womb from that time (in November 2015) and sit crosslegged by the device, at the base of its suspending embedding, in the oaty red fist of my uterus, and watch the metal loam off its rigid cross-branch – and leech into tissues and activate, or reanimate, flare, or push over my problem. I can’t spy the center of the inception or the core of my being. I only know the timing. My health deteriorated rapidly after it was in, and I know how horrible it is, to cease planning for trips, outings, applications, or children, waiting and watching for how bad and how soon, and that the moon is hollow

This pamphlet excerpts from Blackfishing the IUD, published in 2019 by Wolfman Books, Oakland. With thanks to Caren Beilin, Jacob Kahn, and Justin Carder.

The independent British film journal Afterimage published thirteen issues between 1970 and 1987. International in scope, it surveyed the many forms of radical cinema during an extraordinary period of film history. Having emerged in the wake of post-1968 cultural and political change, Afterimage charted contemporary developments with special issues on themes such as the avant-garde, Latin American cinema and visionary animation, and also looked back at early film pioneers. It published many of the leading critics of the period and vitally provided a forum for filmmakers’ writings and manifestos.

Les Voies du Paradis rassemble ce qui subsiste d’une œuvre perdue : les seules notes de bas de page d’un texte manquant, laissées par un chercheur après son décès et éditées par Peter Cornell. Ces notes et leurs illustrations forment un ensemble incomplet, qui se donne ici à lire à travers ses manques. Un fil – d’Ariane ? – se tisse entre les diagrammes, les figures de spirales et de labyrinthes – de Cesare Ripa à Ernst Josephson et Robert Smithson, des Templiers aux spirites et aux surréalistes – qui parcourent le texte et se font écho, comme les éléments d’une énigme ou des figures ésotériques. Le « Paradis » dont il est question ici, c’est le rêve de la connaissance absolue, la saisie de l’ordre caché des choses, à laquelle aspirent autant poètes et artistes que mystiques et scientifiques…

Paru en Suède en 1987, Les Voies du Paradis y a acquis la réputation d’un livre culte. Peter Cornell y propose une perspective inédite sur les liens entre art, littérature, spiritualité et occultisme, dans un texte à mi-chemin de l’essai et de la fiction, de l’érudition et de la mystification. La volonté de savoir y est mise en scène comme une quête prise au piège de l’irrationnel ; les notes s’assemblent par logique associative, programme éclectique qui tente encore de retrouver un centre perdu – comme les algorithmes auxquels est confiée aujourd’hui la tâche fantasmée de mettre en ordre les connaissances humaines.

A text on speaking, listening and being understood made in conversation with iOS speech-to-text software.