Post-Comics. Beyond Comics,Illustration and the Graphic Novel

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Precipitous philosophies. Synaptic-nerve narrations. Syntactic spirals. Hyper-coiled horizons. Will Alexander’s mental range has arrived. An anomalous scripting of the word “automatic,” Aunonomic Reasoning is a whirlwind of lingual torrents triggered by creative mishearing that at once exposes the occupations of orthodox surrealism, summons a voice for the scathed populace of imperial affliction, and forges new paths of phonetic potentiality to mend semantic injury. Pushing prosaic margins beyond their boundaries, these texts take on the etymological condition of the essay as “attempt” with iridescent siege, prepositional frenzy, paratactic provocation, noetic disreckoning, and a critical demand to dismantle: all of which signatures of Alexander’s unilateral poetic innovations.

Who is the Oriental Cyborg? asks Aditi Kini in this collection of notes, jokes, and queries into the provenance of a creature designed for labor, 3-D printed in the technoscientific post-colonies, modeled on old automata. Race is a technology, that we know, and technology can be raced — so why inquire into this at all? Perhaps this, the Oriental Cyborg, is a fantasy more than a memory, or an echo more than a form — or just an essayist’s extraction of personal anguish and humor from globalist decay.

Taking on the form of historical analysis / lyrical essay / documentary poem / experimental buzzword / positionality statement, this chapbook and its titular character might still be an elusive mystery even after reading.

“’What is a ghost but a person removed from corporeality?’ This is one among layers of questions Aditi Kini poses in Oriental Cyborg, a lyrical excavation into survival in the era of techno racial capitalism, and its “deleting touch” that so easily voids—reduces to faceless services—the exploited individuals performing various acts of techno-labor. A grieved searching drives this hybrid essay, which feels urgent and necessary as threats from AI grab headlines. This work compels us to see our culture’s love affair with technological progress as a means for continued colonization and domination. It also reminds us, and celebrates, that those erased don’t stay silent forever. We privileged may not be able to hear them yet, but those who are listening know. They roar.” — Allison Cobb

“In the mirror of Aditi Kini’s Oriental Cyborg, I become the monster—a hopeless automaton, an intelligence stripped of roar. With titanium-threaded theory, Kini radiantly stitches together the ideal Asian working machine. Get your own Oriental cyborg today: super dazzling and sexy, historically embroidered, an oracular truth who never tires, never complains, forever mute, what perfection!” — Lily Hoàng

Aditi Kini is an undisciplined writer. They’ve done both NYC and the MFA (at UC San Diego). They were a finalist/alternate for the 2020-22 Jerome Award for Literature. They edit Lumpenpockets, “a nonquarterly sick rag.” Read their words in Hayden’s Ferry Review, The Rumpus, Denver Quarterly, The New York Times, and elsewhere. They’re at work on multiple projects, all at once. They are blessed with two dogs, Lucy the Happy and Charly Kong, who make life worth living.

M was exasperated by her friend's frivolous attitude toward the tragedy of losing a role. She was not trained to read the potential in R's wild imagination. Was it a commitment to realism, trained by the ideological morality of activism, that made her unresposive to the fantasy genre and vigilante characters? R's instinct was to court the unfamiliar, whereas M's training was to engage with criticality. Both these attributes could have interfaced in interesting and colourful ways, with sparks and currents, if and only if the social conditions of the time had been conducive to the arrival of a vigilante.

Madhusree Dutta is a filmmaker, curator and author based in Mumbai and Berlin. She has been the executive director of Majlis Culture, a centre for rights discourse and art initiatives in Mumbai, 1998-2016; and artistic director of Academy of the Arts of the World in Cologne, 2018-2021. Her areas of interest are documentary practices, urban cultures, migration movements, transient identities, and lived-in hybridity.