OOUU

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Tips of the Sung is a collection of interdisciplinary texts from Samuel Brzeski composed over the five years whilst he was Associate Artist at Lydgalleriet. The collection brings together performance scripts for voice and video with newly composed texts for the page. Centring on the vibrations of the voice, the texts exist somewhere between signification and delirium, at times making more sound than sense. 

The texts are full of bumbling mumbles, meandering hums, homophones, inner voices, affirmations, motivations, subvocalisations, resolutions, errors in speech production, peach seduction, car maintenance manuals, self-help fallacies, roomy echo chambers, overheard language lessons, morning meditations, and other forms of verbal rehearsal at the limits of language.

Throughout this book-length poem, Simone White considers the dynamics of contemporary black feminist life, attesting to the narrative complexities of writing and living as a black woman and artist.

In Or, on being the other woman, Simone White considers the dynamics of contemporary black feminist life. Throughout this book-length poem, White writes through a hybrid of poetry, essay, personal narrative, and critical theory, attesting to the narrative complexities of writing and living as a black woman and artist. She considers black social life—from art and motherhood to trap music and love—as unspeakably troubling and reflects on the degree to which it strands and punishes black women. She also explores what constitutes sexual freedom and the rewards and dangers that come with it. White meditates on trap music and the ways artists such as Future and Meek Mill and the sonic waves of the drum machine convey desire and the black experience. Charting the pressures of ordinary black womanhood, White pushes the limits of language, showing how those limits can be the basis for new modes of expression.

In Lilacs, syringa vulgaris gives its name to a form of long poem that promotes sense memory. Here, we have one lilac for each of the senses, and a sixth for love, which synthesizes them all.

Rainer Diana Hamilton is the author of God Was Right and The Awful Truth. They write, broadly, about the forms that dreams and art have taken.

“I wanna ____ all my friends at once”: how would you complete the lyric Arthur Russell wrote for “Go Bang”? In Rainer Diana Hamilton’s hands, “smell” or “touch”—or “talk to,” for Hamilton a near-synonym for “love”—might be more appropriate than Russell’s “see.” Or maybe they’ll have argued us into believing that yet a different faculty counts among the senses, in these poem-essays that swerve from memory to love letter to argument. A narrative of lost and developed capacities, a felt history of class antagonism, a treatise masquerading as a flower, a flower in every organ—Lilacs is rude with ambition, underneath its abundant charm.” —Kay Gabriel

“Every new poem by Rainer Diana Hamilton is a gift in which poetry is made new again.” —Andrew Durbin