OOUU

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Supplication: Selected Poems of John Wieners gathers work by one of the most significant poets of the Black Mountain and Beat generation. Includes poems that have previously never been published, the full text of the 1958 edition of his influential The Hotel Wentley Poems, plus poems from rare sources, facsimiles, notes, and collages by Wieners. An invaluable collection for new and old fans.

John Wieners (1934-2002) was a founding member of the New American poetry that flourished in America after the Second World War. Upon graduating from Boston College in 1954, Wieners enrolled in the final class of Black Mountain College. Following Black Mountain's closure in 1956, he founded the small magazine Measure (1957-1962) and embarked on a peripatetic life, participating in poetry communities in Boston, San Francisco, New York, and Buffalo throughout the late 1950s and 1960s, before settling at 44 Joy Street in Boston in 1972. He is the author of seven collections of poetry, three one-act plays, and numerous broadsides, pamphlets, uncollected poems, and journals. Robert Creeley described Wieners as the greatest poet of emotion of their time.

Aeron Bergman and Alejandra Salinas, co-editors at INCA Press (along with Irena Borić), are the guest-editors of this issue of OEI: it contains essays, artworks, and archival materials by 21 artists, theorists, writers, and artist-run spaces (mostly from the Americas).

The subject of the issue is art and neoliberalism, and it encompasses essays, images and other works by Dorothée Dupuis, Max Jorge Hindered Cruz, Luciano Concheiro, Yvonne Osei, Diego Bruno, John Riepenhoff, Suhail Malik, Good Weather, The Luminary, Bikini Wax, Beta-Local and more.

Picture a pencil curved, implausibly, parabolically. An implement bending back on itself (core straining) so as to be drawing the surest line, even as its eraser-end is simultaneously rubbing that graphite out. What remains almost never was: mark as memorial to foreclosure. Examined from a certain angle, the un-line flickers in and out of thereness. On registration, it lives, it goes forth. Sub rosa, it knows never to clear its throat. It has learnt to calibrate its signature; it can evade infra-red. Propelling itself through the narrowest channels, it proceeds with resolve, flayingly. Mattar’s And most of all I would miss the shadows of the tree’s own leaves cast upon its trunk by the orange streetlight in the sweet blue darks of spring is taut as writing can be. The tone she makes sound is singular and desperately (gloriously) intent.
- Sarah Hayden

Piercing and lucid in its exposition of atmospheric violence and total erasure, Mira Mattar gets to the grain of how the languages of selfhood, mediated but also inhibited by the force of the ‘un-universal’, become complicit in forming the sovereign imperative to self-determination, ‘oh arrogant ambition / to transform / you & keep myself / plumed’, through the reproduction of a ‘contested field / of meaning’, one both marked by the lure and ruse of psychic stability as the real fantasy of occupation, and immanent to concrete, unknown modes of personal resistance and collective recovery thread like a ‘rope / in a knot in a line / of knots’, an inherited ‘excess of memory / mostly portal.’ Mattar carefully gleans in its undecidability, given over to moments of precarious decision without ties or duplicity.
- James Goodwin