OOUU

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

It's a Fire is a collection of poems that weaves together dreamt and experienced situations, written in movement, with the intensity of senses, weather conditions, and the impossibility of fulfilment and ownership—which also makes it a reflection on desire as a force that disorganizes capitalist productivity, disciplined subjectivity, and neoliberal self-improvement. Along the way, it burns, contaminates, multiplies, and keeps on desiring.

With figures X, Y, and Z, Fanny Howe constructs "a repressed but emotional history" of encounters and unions between races, classes, genders, and epochs. Considering race as "the most random quality assigned to a soul," Howe has undertaken an (American) history of a racially mixed population. The work bears evidence to many creative unions as well: with Ben Watkins, who provided the photographs; with graphic artist Maceo Senna, who illustrated the text; with Nya Patrinos, set designer, video artist, and director of the original production; as well as with composers Miles Anderson and Erica Sharp, whose score adds another voice to the spoken three. The book includes a link to an audio recording of the work, originally performed at the Porter Troupe gallery in San Diego, 1997, with Paul Miles (X), Stephanie French (Y), and Andre Canty (Z). "So whiteness is what is dependent on a witness. / The moon's opaque and egg-like sheen is the kind of zero / that wants to be more than air and negativity."

Founded in 2023, A4 is a poetry review which showcases and explores contemporary writings practices. Run by Littérature Supersport collective, the object is seen as the extension of their events. The review takes the form of 4 postcards which, when placed side-by-side, form an A4-sheet. A light (even precarious) format for literature that slips into the back pocket of pants and hangs on fridge doors. Each issue features unpublished texts by 4 authors. Wrapped in colors, A4 is distributed by post and available in good bookshops, in Brussels, Liège, Paris and Marseille. 

This third issue presents texts by : Lila Maria de Coninck, Gabriel Gauthier, Marjolein Guldentops & Ahmed Saleh.

Ahmed Saleh (born 1998) is a Palestinian writer and poet from Gaza. He studied business administration and political science and is currently living  in Brussels. Ahmed writes articles in Arabic and English, several of which have been published on various platforms. 

Marjolein Guldentops (Belgium, 1994) is a visual artist, author, and performer. Her artistic practice spans various mediums, including text, video and performance. Rooted in the concept of worlding, her work explores the urban rhythms, flows, and semantics that shape perceptions of space and language in both physical and metaphysical senses.

Gabriel Gauthier is a graduate of the Beaux-arts in Paris. He writes books, performs and makes music. He has published Simurgh & Simorgh and Contra at Théâtre Typographique (2016, 2024) and Speed at Vies Parallèles (2020). He has designed pieces at the border of dance and visual arts (Cover, Rien que pour vos yeux). Space, his first novel, was published by Corti.

Lila Maria de Coninck (2004) is a Belgian creator living in The Hague. She makes music, theatre and writes poetry. The guiding principle in her works is the use of multilingualism and miscommunication to promote creativity in her mother tongue, Dutch.

A series of choreopoems by Eric Peter. Published at the occasion of 'Assemblages of Intimacy' a group exhibition in a Tale of a Tub, Rotterdam in 2018. 

By way of archiving, digital translation and reproduction, Philip Poppek extracts from Magritte’s word paintings twenty-six letters; segmental symbols of a textual system form an alphabet of a, with a familiar apple punctuating a provisional end to the sequence. A poetic correspondence with the letter a speculates on the prehistory of this alphabet, as though searching for some indication as to how we may have come to where we are now, in this ‘post-factual moment’.

Maybe at some point we fell into the foxes’ den, only to re-surface in a landscape of ruins. This book poses a number of necessary questions, perhaps beginning with: ‘Which feminine noun trails after the title script ‘est pas une?

Pomme? Pipe? Histoire? Communauté?