OOUU

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Lydia Davis is mathematician, philosopher, sculptor, jeweler, and scholar of the minute. Few writers map the process of thought as well as she, few perceive with such charged intelligence. The Cows is a close study of the three much-loved cows that live across the road from her. This chapbook, written with understated humor and empathy, is a series of detailed observations of the cows on different days and in different positions, moods, and times of the day.

Picture a pencil curved, implausibly, parabolically. An implement bending back on itself (core straining) so as to be drawing the surest line, even as its eraser-end is simultaneously rubbing that graphite out. What remains almost never was: mark as memorial to foreclosure. Examined from a certain angle, the un-line flickers in and out of thereness. On registration, it lives, it goes forth. Sub rosa, it knows never to clear its throat. It has learnt to calibrate its signature; it can evade infra-red. Propelling itself through the narrowest channels, it proceeds with resolve, flayingly. Mattar’s And most of all I would miss the shadows of the tree’s own leaves cast upon its trunk by the orange streetlight in the sweet blue darks of spring is taut as writing can be. The tone she makes sound is singular and desperately (gloriously) intent.
- Sarah Hayden

Piercing and lucid in its exposition of atmospheric violence and total erasure, Mira Mattar gets to the grain of how the languages of selfhood, mediated but also inhibited by the force of the ‘un-universal’, become complicit in forming the sovereign imperative to self-determination, ‘oh arrogant ambition / to transform / you & keep myself / plumed’, through the reproduction of a ‘contested field / of meaning’, one both marked by the lure and ruse of psychic stability as the real fantasy of occupation, and immanent to concrete, unknown modes of personal resistance and collective recovery thread like a ‘rope / in a knot in a line / of knots’, an inherited ‘excess of memory / mostly portal.’ Mattar carefully gleans in its undecidability, given over to moments of precarious decision without ties or duplicity.
- James Goodwin

FUGUES is a study of objects. Elements repeat and imitate one another like a polyphonic canon of voices narrating stories of domestic confinement in looped time.

With images by photographer Nicole Maria Winkler & texts by artist Issy Wood, writer Ella Plevin, model Freja Beha Erichsen and curator Elaine Tam.

Taylor Johnson’s debut poetry collection, Inheritance, explores the complexities and limitations of language, physicality and capitalism. Resisting singularities, each poem emerges with a distinct sound, space and sensibility. Whether driving in a Lincoln Town Car; moving through pine forests and becoming immersed in the sounds of animals and nature; languishing in a lovers’ invitation, transcending from the syncopation of Go-go or walking the pavements of Washington D.C.—‘dissolving into sound’. Johnson’s critical perspective is rooted in connection. These poems gesture towards the tools we might need for living alongside rather than against or in spite of an inundation of daily oppressions. Be it redefining trans Blackness, environmental degradation, or land ownership and labour. With receptiveness and tenderness Johnson strolls around language, listening to silence—inheriting it, filling it and remaking it.