Post-Comics. Beyond Comics,Illustration and the Graphic Novel

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

A text on speaking, listening and being understood made in conversation with iOS speech-to-text software.

After diagnosis, the fact was that Austin Gross lived in his home country. He sat on the porch squinting like a potato and it was a comforting thing to imagine: rock-climbing with a blindfold. ‘Can swim, eyes open,’ he jotted and covered his eyes again. Sun, centrifuge, prognosis, bird-listening. The collision shaped genres like tectonic ripples. Windows open, a story while forgetting. ‘I am a memory eater.’
Aras was furloughed from prison that summer. Five years before, she’d missed their movie plan, and the fact was that since then, she lived in her home country. Furlough, Aras wrote, was ‘no-time.’ They investigated the situation together.

Austin Gross is an essayist and collaborator in elliptical orbit. His home discipline is philosophy and language English, on one condition: having left home. Trans-disciplinarity gives us a chance to be hosts and guests.

As formally inventive as readers have come to expect from one of the most daring writers around, and as wild and tricky as its subject matter requires, Goblinhood: Goblin as a Mode presents us with a series of essays and poems that playfully, artfully propound JEN CALLEJA'S theory of ‘goblin hood’—a theory that takes in all aspects of pop culture from film, literature and art as well as the author’s personal and original examinations of grief, lust, family histories and the physical fact of living in the world as it is.

Obsessed with green objects, strange pop culture films, and puppets, and haunted by her family memories, Jen Calleja explores in Goblinhood her relationship with her body and self-loathing, desire, sex, food, and grief. She mischievously develops a hybrid thought process that combines essay, autofiction, poetry, and goblin theory.

Goblinhood is a perpetually and variously curious, visceral addition to Calleja’s remarkable oeuvre.